17 November 2011

yang hilang

tadi adik bongsu telefon,teresak-esak di hujung talian.katanya anak kucing dia tiga ekor,semua sudah hilang.saya tanya,hilang ke mana ? adik balas,anak kucing lari ikut orang lain,barangkali.saya terdiam.terbayang anak kucing kecil berlari terkedek-kedek dengan loceng tergantung di leher,kini sudah tiada.saya tanya lagi,tidak cuba cari balik ? adik cuma menangis.

saya pujuk adik.
saya cakap,
takpe lah,nak buat macam mana lagi.kalau dia ingat rumah,dia balik nanti.dia pun nak rasa bebas duduk kat luar.mungkin lebih seronok,nanti dia jumpa lagi ramai kawan.

adik perlahan-lahan henti menangis,kemudian dia tukar cerita,tentang kawan-kawan sekolahnya.

dalam hati,saya ikut menangis dengan adik.mungkin untuk kucing yang hilang,
atau mungkin juga untuk seseorang yang takkan pulang-pulang lagi.
seseorang yang saya fikir,saya terlihat kelibatnya di muka pintu tak lama dahulu,walhal sebetulnya dia sudahpun melupakan jalan ke rumah saya.